Unha maneira perturbadora de definir Galicia sería falar dun país productor de emigrantes e náufragos. Eles son os protagonistas de A man dos paíños, os heroes correntes dunha identidade solapada, ocultada a cotío por mor dos virus que borran a memoria. Emigración e naufraxio son experiencias que nos levan a un espacio fronteirizo, de loita pola supervivencia e tamén de renacer. Esa xeografía emocional, entre o apego e a perda, é onde mellor se recoñece hoxe a condición humana. E este é tamén o territorio límite onde se sitúa A man dos paíños.
Esta obra supón unha aposta singular na narrativa contemporánea. Enfía un longo relato de ficción («A man dos paíños»), un relato fotográfico («O álbum furtivo»), e un relato xornalístico («Os náufragos»). Tres xeitos de mirada, tres maneiras de contar, que nos achegan a un mundo onde o máxico é a publicidade comercial, a vida soa como un golpe no billar, e o berce e o ataúde son arrolados pola tempestade.
Manuel Rivas (A Coruña, 1957) é escritor e xornalista. Colaborador en diversos medios de prensa, radio e televisión, recolleu a súa obra poética na antoloxía O pobo da noite (Xerais, 1996). Como narrador publicou: Un millón de vacas (Xerais, 1989), Os comedores de patacas (Xerais, 1991), En salvaxe compaña (Xerais, 1993), ¿Qué me queres amor? (1996, Premio Torrente Ballester e Premio Nacional de Narrativa), Ela, maldita alma (1999). A súa última novela, O lapis do carpinteiro, editada por Xerais en 1998 obtivo a acollida entusiasta do público con máis de 50.000 exemplares vendidos en lingua galega, o recoñecemento unánime da crítica (Premio da Crítica Española, Premio da Asociación de Escritores en Lingua Galega e Premio Arcebispo Xoán de San Clemente), sendo xa traducida, polas editoriais máis prestixiosas, a catorce linguas. Manuel Rivas recolleu a súa obra xornalística en lingua galega nos volumes T]]> Thu, 03 Sep 2026 09:35:29 +0000 es Copyright 202 6BiblioEteca Technologies SL